›› Home ›› Merelbeke ›› Nieuws

‘Lachaert is een van de laatste echte ideologen van de partij’

29 november 2019

Het gezicht van het liberale verzet tegen paars-groen is Egbert Lachaert, Kamerfractieleider van Open VLD. Zeven jaar na zijn eerste poging overweegt de donkerblauwe Oost-Vlaming een nieuwe gooi naar het voorzitterschap.

Open VLD kan ‘nooit een consequent en geloofwaardig liberaal verhaal uitwerken in een regering met een partij die al 25 jaar onafgebroken de Belgische politiek domineert met een conservatieve oud-linkse ideologie à la française’. En: ‘Over veel zaken zijn Gwendolyn en ik het eens, maar dit is één fundamenteel verschil tussen ons beiden.’

Al in 2012, toen de op dat moment volstrekt onbekende Egbert Lachaert met huidig voorzitter Gwendolyn Rutten streed om het voorzitterschap van de Vlaamse liberalen, legde hij zich persoonlijk voor een nieuwe coalitie met de PS. Zeven jaar later is Lachaert, intussen 42 en federaal fractieleider, uitgegroeid tot het boegbeeld van de rechterflank van Open VLD.

In allerijl kwam hij terug van een parlementaire missie in Taiwan om gisteren de crisisvergadering van zijn fractie bij te wonen. Aanleiding voor het tumult was de demarche van Bart Somers zondag, die gesteund door Rutten de bocht leek in te zetten naar een paars-groene federale meerderheid, en het gelekteverslag van informateur en PS-voorzitter Paul Magnette. 

Nota van Magnette is ‘imbuvable’

Na afloop was Lachaert glashelder. ‘De nota die gelekt is, is imbuvable voor ons en kan geen basis zijn voor onderhandelingen.’ Vandaag voegt hij daaraan toe: ‘Met zoiets naar Vlaanderen trekken, is zelfmoord’. Vorige maand zei Lachaert nog dat een meerderheid met Ecolo alleen kan als de Franstalige groenen hun partijprogramma ‘ritueel verbranden’.

Lachaert raakte al op de middelbare school geïnteresseerd in het klassiek liberalisme, als reactie tegen een marxistisch gezinde geschiedenisleerkracht. Tijdens zijn rechtenstudies in Gent werd hij actief bij het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV), een kweekvijver voor vele liberale politici. Hij stichtte daarna mee de liberale denktank Liberales.

Maar zijn partijpolitieke engagement moest wachten. Patrick Lachaert, Egberts vader, was nog volop actief: als Vlaams Parlementslid en in de gemeentepolitiek van Merelbeke. Bovendien zat Lachaert in het blauwe Oost-Vlaanderen geprangd tussen de drie dominante liberale clans Verhofstadt/De Clercq, De Gucht en De Croo.

Sleuteljaar 2012

In 2009, toen zijn vader afzwaaide als parlementslid, kwam Lachaert een eerste keer op bij bovenlokale verkiezingen, als opvolger. Een jaar later raakte hij bij de federale verkiezingen niet verkozen. Zijn parlementaire doop kwam er pas in 2013, toen hij Filip Antheunis opvolgde in het Vlaams Parlement. 

Een jaar eerder had Lachaert nationale bekendheid verworven door zijn kandidatuur voor het partijvoorzitterschap, een erg bewuste zet. Lachaert verraste met een score van veertig procent tegen Rutten. ‘Het was alles of niets’, zegt Lachaert. In hetzelfde sleuteljaar overleed zijn vader en werd hij schepen en OCMW-voorzitter in Merelbeke.

Na zijn overstap naar de Kamer in 2014 legde Lachaert zich toe op arbeidsmarktbeleid en sociaal recht, waarin hij als advocaat gespecialiseerd was. Hij profileerde zich als strikte liberaal op dossiers als het brugpensioen, tijdskrediet, werkloosheidsuitkeringen en vakbonden. 

‘Hij kent zijn liberale filosofen’

De welbespraakte Lachaert vond vlot zijn weg naar de media. ‘Hij slaagt erin allianties te bouwen’, zegt Kamerlid en ex-minister Vincent Van Quickenborne, een fan van Lachaert. ‘Hij is een donkerblauwe liberaal en een van de laatste echte ideologen in de partij. Hij kent zijn liberale filosofen.’

‘In de Kamer verdedigt hij harde liberale standpunten’, zegt Kamerlid en Merelbekenaar Stefaan Van Hecke (Groen). ‘Maar in de gemeenteraad heeft hij een wat ander profiel, linkser en groener. Zelf verwoordde Lachaert het in 2012 in een interview met deze krant zo: ‘Ik zit tussen het Gentse liberalisme van Mathias De Clercq en het volksliberalisme van Zuidoost-Vlaanderen in.’

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van vorig jaar profileerde Lachaert zich uitdrukkelijk als kandidaat-burgemeester van Merelbeke. Dat mislukte: laat tijdens de verkiezingsavond sprong CD&V alsnog over Open VLD. Ondanks een nipte meerderheid paste Lachaert ook lokaal voor een paars-groene meerderheid en honoreerde hij de afspraak met CD&V dat de grootste van de twee burgemeester mocht worden. 

Voorzittersverkiezingen

Die gemiste sjerp kostte Lachaert krediet binnen Open VLD. Vanop de derde plaats raakte Lachaert op 26 mei opnieuw in de Kamer. Nadat Patrick Dewael parlementsvoorzitter werd, Carina Van Cauter naar het Vlaamse niveau was verhuisd en Van Quickenborne zich op Kortrijk had teruggeplooid, kon hij fractieleider worden.

Tot de absolute partijtop behoort Lachaert nog niet. Mogelijk komt daar begin volgend jaar, wanneer Open VLD een nieuwe voorzitter kiest, verandering in. Van Quickenborne, die vindt dat de partij te veel naar links is opgeschoven, voert openlijk campagne voor Lachaert. ‘Hij zal de partij in de juiste richting sturen’, zegt hij.

Lachaert zelf is er nog niet uit. ‘Het is niet dat ik er niet over nadenk. Maar als ik me nog eens kandidaat stel, moet er een groot draagvlak zijn. Dat hangt af van de regeringsvorming, en van de vraag wat Gwendolyn doet. Maar is het niet nu, dan doe ik het een volgende keer.’

 

De Standaard
(Matthias Verbergt)

foto: Belga

 

 

Voor de werking van deze website en om uw surfervaring te verbeteren worden cookies gebruikt. Meer info.